iets betekenen…

Ik zou willen dat ik niet iedere keer een blog bericht schrijf als ik het weer even moeilijk heb maar ik heb wel de indruk dat ik dan veel vlotter kan neerpennen hoe ik me voel en uiteindelijk is dit toch de reden waarom ik deze blog ben gestart.

Om toch met een iets positievere noot te beginnen zou ik eerst even willen spreken over APAT, een organisatie waar ik me intussen toch al anderhalf jaar mee bezig hou en waar ik recent ook in het bestuur ben gekomen. De meeste mensen die mijn kennen zullen APAT ook wel kennen maar voor diegene die dit lezen en APAT niet kennen zal ik even kort uitleggen wat wij doen.

Voluit geschreven zijn wij de Amateur Poker Association Tour en ons doel is betaalbare pokertoernooien organiseren met de look en feel van de grote buyins events die we vaak op TV zien. We doen dit op regelmatige basis in casino’s in België. Mijn functie in APAT is vooral het opvolgen van de technische kant. Ik hou de website bij, ontwerp alle flyers, banners, zorg voor het onderhoud van de facebook pagina en ben sindskort ook de man die de livestream beheerst en controleert.

In het weekend van 14 augustus hadden we weer een stop in het casino van Namen en het was een ongeloofelijk succes. Meer dan 700 spelers hebben meegestreden in de verschillende events en ons main event had een totale opkomst van 480 spelers, wat een absoluut record is! Het was ook de eerste keer dat ik de livestream moest voorzien in een volledige live setting en zelf met de wat technische problemen tijdens de start van het toernooi was het een enorm succes! Ik wil Tom en Christoff van APAT zeker nog eens bedanken voor de kans dat ik hier heb gekregen en ik ben echt blij dat ik een meerwaarde kan zijn voor de pokercommunity maar vooral dat ik iets kan betekenen voor vele mensen. Daarover gaat dit blog bericht uiteindelijk…

Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik niemand was tijdens mijn jeugd, oké tijdens mijn hele jonge jaren viel dat zeer goed mee maar met ouder te worden begon ik meer en meer het gevoel te krijgen dat ik echt niets betekende in het leven en dat ik absoluut geen doel in het leven had buiten hier gewoon rondlopen. Dat is uiteindelijk mijn grootste angst in het leven, dat ik ga moeten sterven en niks kunnen betekenen hebben in het leven. Dat ik gewoon mijn tijd hier heb verspilt en “eenzaam” en betekenisloos het leven moet verlaten.

Mensen die mij goed kennen weten dat ik me altijd voor de volle 7000% inzet voor alles wat ik doe. Ik wil altijd de meerwaarde zijn in wat ik doe. Mensen kunnen altijd op mij rekenen en ik zal altijd helpen indien mogelijk. Ook in mijn toekomstige job zal ik me ten volle inzetten en proberen iets te betekenen voor het bedrijf…

Veel hangt af van vertrouwen bij mij, ik weet nog toen ik voetbalde als de trainer vertrouwen had in mij en me durfde inzetten in belangrijke posities dan deed ik het altijd beter, steeg ik enorm boven mezelf uit. Ik heb dat bij alles, als ik voel dat ik gewenst ben en iets kan betekenen dan ga je enorm veel plezier beleven aan mij want dan ga ik volledig door het vuur om alles te verwezenlijken. De mensen van APAT weten dit bijvoorbeeld maar al te goed, ’s nachts om 3u nog banners maken of uren tijd in de livestream steken omdat dit toch perfect moest zijn.

Tijdens sollicitaties heb ik dat bijvoorbeeld ook, afwijzingen komen heel hard aan bij mij maar gewoon de kans krijgen om op gesprek te gaan geeft mij een boost om er terug voor te gaan. Uiteindelijk zie ik in veel vacatures dingen staan waarvan ik denk, als ze me een kans geven zullen ze zeker niet teleurgesteld zijn want ik ben (omdat ik dit kans krijg) super gemotiveerd en ik zal me meer dan 100% inzetten om te voldoen aan de verwachtingen.

De laatste tijd voel ik het zelfvertrouwen in mijn kunnen en het vertrouwen dat ik rondom me krijg weer volledig wegvallen en ik ben intussen weer zo bang ik niets kan betekenen voor de mensen rondom me. Sollicitaties worden afgewezen en/of niet beantwoord, mensen verwijten je dat je een nietsnut bent, financiële moeilijkheden vanwege behandelingen,…

Ik weet dat jij dat weer zal lezen en me vanavond zal zeggen dat ik zo’n dingen moet zeggen tegen u en dat we er samen wel doorgeraken maar je betekend enorm veel voor me en ik zie u echt graag… Ik wil u niet opzadelen met mijn moeilijkheden en problemen. Jij moet een lach op u gezicht hebben door mij en geen twijfels in u hoofd of ik me goed voel. Gewoon een knuffel kan zoveel doen en het geeft met weer de kracht om verder te gaan.

Ik blijf positief en ik hoop dat mijn leven uiteindelijk in zijn plooi gaat voelen, ik heb ooit eens een quote leren kennen (ik denk dat het uit een batman film komt):

“It’s always darkest before the dawn”

Ik hoop het want het licht aan het einde van de tunnel mag gaan beginnen komen…

Groetjes

Joachim

Recent Comments

  • callmyriv
    23 mei 2016 - 23:55 · Beantwoorden

    give life a bitchslap and show the word what you have to offer, you are giving more than you get. its time to return you the favor

Leave a Comment