slachtoffer voor het leven, gestraft maar even…

Enkele kennissen van mij toonden mij dit nieuwsartikel waarin staat dat een man die zijn vriendin folterde, verkrachtte en opsloot zijn straf aangepast ziet worden van 12 jaar naar 7 jaar. Want ze vonden 12 jaar te “zwaar”

Het doet mij enorm denken aan mijn eigen ongeval. Ik ging hier normaal niet over praten maar dit moet mij toch even van het hart.

Ik ben 6 jaar geleden ook het slachtoffer geweest van een daar van zinloos geweld. Ik ben op 23 December 2009 door het hoofd geschoten geweest door een overbuur die alles dat hij zag bewegen wou omverknallen. Hij heeft hierbij nie enkel mij geraakt maar ook mij vader, daarnaast heeft hij ook een combi doorzeeft en schoten gelost naar enkele politieagenten.

De persoon die deed gedaan heeft was daarbij nog eens voorwaardelijk vrij en was dus niet aan zijn proefstuk toe.

Heel de situatie heeft mijn leven volledig onherroepelijk doen veranderen. Ik spreek niet alleen van de fysieke ongemakken maar ook carrièremogelijkheden als uw sociaal leven die om zeep worden geholpen.

Het minst last heb ik nog van de fysieke letsels. Mijn uiterlijk is natuurlijk heel erg veranderd, een kogel door het hoofd zorgt voor onherroepelijke schade maar daar kan ik mee leven en je past u snel aan. De momenten waar mijn uiterlijk andere dingen begint parten te spelen zijn de momenten dat ik er het moeilijkst mee heb.

Mijn sociaal leven is helemaal stilgevallen, zeker in het begin. Mensen vinden u lelijk, bekijken me anders, zien me als iemand die niets kan, enz… Je begint je af te sluiten en steekt u weg. Vrienden maken is enorm moeilijk omdat mensen u vaak nie willen leren kennen want je bent anders (zoals ik in men ander blogbericht al zei)

Dit “ongeval” is gebeurd tijdens mijn hoge school opleiding. Een bachelor halen is al moeilijk genoeg zonder extra problemen en dus was het enorm moeilijk dit te doen. Doktersafpraken, fysieke paraatheid, Gerechtsbezoeken,… Allemaal situaties die een jaar extreme moeilijk maken. Als je dan in us herkansingsjaar in een klasgroep komt waar je volledig geisoleerd staat (want wie wil er nu die rare gast kennen) dan is de motivatie snel weg en dus een kans op een mooi diploma en job weg.

Ook solliciteren is moeilijk want alles wat je meemaakt, hebt van fysieke toestanden en het ontbreken van het nodige diploma en “ervaring” speelt altijd parten. Mensen nemen u niet serieus en denken dat die “andere” jongen teveel werk zou zijn.

Als laatste spreken we over het financieel plaatje want niets van mijn medische kosten zijn betaald door iemand anders, alles komt uit u eigen zak. Probeer maar eens wat uit te bouwen met facturen die maar blijven komen.

Alles samen cree√ęr je een mengeling waarin het slachtofffer steeds meer de dupe is en nooit meer (of toch heel moeilijk) op zijn of haar pootjes terecht komt. Geen werk = geen geld, geen geld = geen behandeling, geen behandeling = geen verbetering.

Enigste waar je beetje naar uitkijkt is naar een schadevergoeding die je nooit gaat krijgen. 2de is dan de strafmaat want zo’n persoon straf je dan toch hard? Nee hoor, in beroep gaan tegen een vonnis en nog je gelijk halen terwijl je een persoon zijn leven hebt verwoest. Blijkbaar kan het allemaal…

20 jaar hadden ze bij mij gevraagd. Ze hebben dit ook gekregen maar even beroep aantekenen, gelijk krijgen en kunnen vrijkomen na 7 jaar…

Het slachtoffer gestraft voor het leven, de dader (na beroep) maar even…

Leave a Comment